Osampo, osampo

minsan malungkot ang autumn pero hindi siguro kasing depressing ng winter. okay pating maglakad-lakad sa paligid

1 Like

ilang pics ng lakad kaninang umaga

1 Like

nakagawian na na maglakad tuwing umaga na walang pasok pero maulan buong araw kaya nakakulong kami sa bahay, walang lakaran

malapit na pati kaya ito ang isang picture noong palakad-lakad lang dito sa paligid noong summer para maalala ang mainit na panahon

naalala ko hometown sa pilipinas kapag nakakakita ng berdeng palayan

Nice pics. Dito sa lugar namin kaunti lang ang magandang lakaran.

Cloudy with rain later in the day daw ang forecast.

Jinja malapit sa bahay. Tahimik, walang tao, magandang puntahan kapag gustong mag-isip at mag-meditate tungkol sa iba’t-ibang bagay.

Tabi ng palayan.

Japanese upo 冬瓜(?)

Dumaan kami sa bakery pagkatapos, may maliit na mukhang diabetic na ibon na kumakain ng mga nahulog na butil ng tinapay.

Huling araw para maglakad sa umaga…

Habang naglalakad naisip ko, paminsan-minsan kailangang itago muna ang cellphone at hindi kumuha ng pictures para ma-enjoy 100% ang scenery.

Doble o triple siguro ang hirap ng ginagawa ng kumukua ng video.

tapon ng basura bago sumikat ang araw. mahamog.

habang kumukuha ako ng picture, may dumating na ojiisan mga 70 na siguro, nakasakay sa mamachari at may suot na headlight. siya yung nag-aalaga ng mga gulay sa tabi, ito siguro yung asawa nung obaasan na lagi kong nakikita.

hindi ko alam kung bakit ganoon kaaga kailangang pumunta sa gulayan. baka iniisip din ni lolo kung bakit ganoon kaaga kailangang magtapon ng basura.

mukhang mabait naman si lolo.

“taga saan ka?” sabi sa akin.
“doon po sa katabi noong bahay na yon” tinuro ko yung lugar
“hindi, anong bansa.”
“pilipinas po.”
“pilipinas! sige…” balik na siya sa kanyang mga gulay. balik din ako sa aking pagpipiktyur…